اگرچه وسایل نقلیه آشپزخانه سیار از نظر ظاهری متفاوت هستند، اجزای اصلی مدولار آنها معمولاً شامل موارد زیر است:
1. سیستم انتقال قدرت و شاسی: این پایه حرکت وسیله نقلیه را تشکیل می دهد. بسته به مقیاس آشپزخانه و بار تجهیزات، شاسی ممکن است بر اساس یک وسیله نقلیه سواری سبک، یک کامیون متوسط-یا یک کامیون باری بزرگ باشد. برخی از وسایل نقلیه آشپزخانه سیار از سیستم‌های تولید برق مستقل استفاده می‌کنند، در حالی که برخی دیگر می‌توانند مستقیماً به منابع برق خارجی متصل شوند یا به ترکیبی از باتری‌ها و ژنراتورهای داخلی متکی باشند.
2. ماژول های کاربردی آشپزخانه: این منطقه اصلی است. معمولاً شامل تجهیزات پخت و پز (مانند اجاق گاز، اجاق گاز و بخارپز)، مناطق آماده سازی غذا (تخته های برش و سینک)، واحدهای ذخیره سازی (یخچال، فریزر و کابینت های ذخیره سازی خشک)، و همچنین سیستم های اگزوز و تهویه است. این قطعات دارای طرح‌های تخصصی هستند که فشرده،{3}}مقاوم در برابر لرزش، و مطابق با استانداردهای ایمنی خودرو هستند.
3. سیستم های کمکی و ایمنی: اینها شامل مخازن آب برای آب آشامیدنی و تمیز، مخازن جمع آوری فاضلاب، تجهیزات ایمنی آتش نشانی (مانند کپسول آتش نشانی و آشکارسازهای دود) و مواد داخلی است که استانداردهای بهداشت مواد غذایی را رعایت می کنند و دارای سطوح--به راحتی تمیز می شوند.
4. گسترش و فضای کار: بسیاری از وسایل نقلیه آشپزخانه سیار دارای ساختارهایی هستند که به سمت بیرون یا به سمت عقب منبسط می شوند تا فضای کاری داخلی را هنگام پارک افزایش دهند. پنجره های سرویس یا سایبان های قابل اتصال اغلب در قسمت بیرونی نصب می شوند تا فضاهای سرویس موقت یا غذاخوری ایجاد کنند.
